Okresy choroby Parkinsona

• okres wczesny przedruchowy

• okres ruchowy wczesny: tzw. miesiąc miodowy, kiedy objawy można opanować lekami
• okres zaawansowany: występuje gorsza odpowiedź na leki, zaburzenia równowagi, upadki oraz
• objawy pozaruchowe: depresja, lęk, apatia, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia snu, zespół niespokojnych nóg
• okres skrajnie nasilonych objawów: pacjent z bardzo nasilonymi ograniczeniami ruchu prowadzi siedząco – leżący tryb życia

Choroba Parkinsona fizjoterapia

Poza leczeniem farmakologicznym znaczący wpływ na jakość życia chorego i zachowanie sprawności ma włączenie fizjoterapii w leczeniu choroby Parkinsona.

Wczesne rozpoczęcie współpracy z fizjoterapeutą oraz konsekwencja w terapii wpływają na efektywność postępowania.

Usprawnianie ruchowe w chorobie Parkinsona poprawia sprawność, zdolność poruszania się, zmniejsza sztywność i ból, pozwala zachować zakresy ruchu kończyn, łagodzi zaparcia, poprawia pamięć i koordynację oraz wpływa pozytywnie na nastrój Chorego.

Ćwiczenia w chorobie Parkinsona są dobieranie indywidualnie zależnie od stanu chorego, jego wieku, możliwości i stopnia zaawansowanie choroby wraz z profilem zaburzeń. Inaczej wygląda aktywność w różnych okresach choroby.

Ćwiczenia w chorobie Parkinsona

• ćwiczenia oddechowe, fonacyjne i artykulacyjne pomogą w korekcji zaburzeń mowy,
• ćwiczenia równoważne pomagają kształtować równowagę poprzez odpowiednie ćwiczenia wykonywane na stabilnym, a następnie mobilnym podłożu. Ćwiczenia w chorobie Parkinsona stanowią jeden z trudniejszych, ale i najskuteczniejszych elementów terapii,
• reedukacja chodu w różnych warunkach podłoża. Terapeuta poprzez zastosowanie odpowiednich technik wpływa na poprawę zaburzonej propulsji. Stosując ćwiczenia na zaaranżowanych przeszkodach, przygotowuje Pacjenta do poruszania się w różnych warunkach,
• muzykoterapia i taniec: muzyka pomaga regulować tempo i amplitudę ruchów, a jednocześnie stanowi przyjemną formę terapii,
• ćwiczenia koordynacyjne: niezwykle istotne przy zaburzeniach równowagi oddziałujące na zmniejszenie lęku przed upadkiem,
• ćwiczenia rozciągające: jako ważny element terapii zachowują stawy w odpowiednim zakresie ruchu poprzez wpływ na elastyczność i długość mięśni,
• ćwiczenia mięśni twarzy: wpłyną na zachowanie mimiki twarzy i tym samym umożliwią komunikację z otoczeniem poprzez wyrażanie emocji,
• ćwiczenia z przyrządami piłką, poduszką, platformą, laską, taśmą,
• nordic walking: angażuje wszystkie grupy mięśniowe a kije zabezpieczają przed upadkami,
• gry i zabawy ruchowe, chodzenie po wytyczonej linii,
• turystyka rowerowa, spacery, narciarstwo,
• ćwiczenia w wodzie,
• hipoterapia,
• terapia zajęciowa: dla pacjenta i rodziny ważne jest zachowanie ruchów manipulacyjnych pomagających w czynnościach codziennego życiu, takich jak: ubieranie się, zapinanie guzików, jedzenie, pisanie.

Rehabilitacja w Parkinsonie

U pacjentów z chorobą Parkinsona występują zaburzenia równowagi stanowiące duże ryzyko upadku. Fizjoterapeuta wprowadza wtedy edukację pacjenta:

• unikanie ryzykownych sytuacji (sięganie po wysoko leżące przedmioty, noszenie dużych powierzchniowo przedmiotów w obu rękach, nagłe wstawanie)
• dobór odpowiedniego zaopatrzenia ortopedycznego : system uchwytów w łazience, nakładki sedesowe
• korzystanie z osobistego zaopatrzenia ortopedycznego w formie laski lub chodzika,
• przystosowanie otoczenia poprzez usunięcie śliskich dywaników, progów,
• obracanie się po okręgu, nie w miejscu
• dobranie odpowiedniego, bezpiecznego obuwia

Rehabilitacja w chorobie Parkinsonie powinna się uzupełniać z leczeniem farmakologicznym od samych początków choroby aby zachować pacjenta w jak najlepszej sprawności zarówno fizycznej jak i umysłowej.